ήμανε κοντά στους αρχαίους , το νιωθα .. οχι αρχαίους πλάτωνες και τα λοιπά.. μεταρχαίους ας το πούμε .. ήμανε κοντά και σε κάτι ήσυχο και σιωπηλό και δυνατό .. δυνατό ? ναι δυνατό , αλλιώς θα μας ξεκούτιανε με την αλόγιστη φασαρία του σκέφτηκα .. άρα δυνατό .. συμμετρικές άσπρες μικρές μπαλαρίνες κρεμασμένες απο τον πιο δυνατό χορευτή .. λουρλούδια παιδί μου, λουρλούδια .. αλλά πολύ μικρά, τόσο μικρά που πολλά πολλά το ένα ξαπλωμένο στο άλλο, κάναν ένα μεγάλο, σαν πολύπλοκη σιωπηλή νιφάδα .. ήτονε και κάτι περίεργα πτηνά που κρώζανε σε συγχρονισμό με τα κιλοχερτζ του ηχείου.. καλή φάση , δεν είχα ξαναζήσει λάιβ τσι φύσης..τα λουρλούδια μυρίζανε, τα πουλιά τσιρίζανε, τα ξύλα κατρακυλούσαν και τα νερά περνούσαν στωϊκά και ελαφρώς σνομπέ απο δίπλα σου κλοκ κλοκ κλοκ .. δεν το είχα ζητήσει , έτσι ήρθαν τα πράγματα εκεί που εστεκόμανε και ας φύσαγε ο αέρας κρύος και θυμωμένος, και ας τρύπωνε στο μυαλό μου μέσα απο τα αυτιά μου για να μου κλέψει τσι βραδυνές μου ιδέες, εγώ είχον προνοήσει και τσι έβγαλα απο κει μέσα και τισ έχωσα σε ένα πουγκί και τις έκρυψα σε ένα πήλινο που είδα εκεί κοντά τη γη .. θυμάμαι που αναφώνησα "Εσείς τώρα εδώ! Κάθεστε ήσυχα! Έρχομαι σας πάρω! Μην ανοίξετε σε κανέναν! Προπάντως στον αέρα " κι οι ιδέες βάλαν τα κλαροχεράκια τους στα μικροσκοπικά γόνατα και κάτσαν η μια ζουληγμένη με την άλλη στο πουγκί.. αν δεν ήξερες νόμιζες δεν έχει τίποτα μέσα ....πιο κάτω δωματιάκια λευκά, βρύσες απο βασιλιάδες και πέτρες πατημένες απο σπουδαίους άντριδες θαρώ πως αναγνώριζα ήδη, στο σημείο που παρίστανα κι εγώ ένα στοιχείο απο τον ζωντανό πίνακα .. είχε την τύχη να τον επιάσουνε στα χέρια τους πολλές ψυχές και λίγο η μια λίγο η άλλη , όλο και κάτι αφήσαν επάνω του .. κάδρο δεν έβαλε κανείς .. η δε κορυφογραμμή που εκτείνοταν μπροστά μου, είχε τρεις τελείες απάνω της.. μια για το μέλλον, μια για το τώρα και μια για το παλιά ..εγώ εκαθόμανε στην δεύτερη την τώρα ..κουνούσε και χλιμίντριζε λίγο ενώ οι άλλες δυο αλώβητες και μισοκοιμισμένες..έκανα με το χέρι δεν τις έφτανα ..και αν και μικρή πίστευα οτι οταν μεγαλώσω θα είχε βρεθεί η χρονομεταφορά με την σούπερ τεχνολογία που προμήνυαν όλα.. τώρα δεν εμπιστευόμανε τίποτις που με μια γήινη καταιγίδα ρούτερ και πιστολάκι μαλλιών γινόνταν ένα! .. οι σκάλες αμέτρητες, καθοδικές και έσβηνα σε δέντρα μπλεγμένα αγκαλιασμένα μεταξύ τους, και πουλιά αραγμένα να αστεροαγναντεύουν.. βρε βρε σκέφτηκα.. πρώτη φορά που βλέπω σκάλες να κατλήγουν σε φύση .. σου το λένε , Έλα επάνω μας και δες που θα σε πάμε! καλή φάση σκέφτηκα ..σκάλες απο παλιές πέτρες , όχι τίποτα γυαλισμένες με χλωρινοδιαλύματα .. πέτρες που χωνόντουσαν στη γη και χορτάρια και ξύλα και λίγο νερό , το ένα δίπλα στο άλλο κι αυτά κι όλα μαζί φτιάχνανε περήφανα ένα σκαλοπάτι!.. και το ίδιο πιο κάτω, και πιο κάτω μέχρι τα δέντρα .. βρε βρε ξανασκέφτηκα, εδώ όλα κάνουν στενή παρέα.. αφού σταμάτησα να παριστάνω απεκεί ψηλά τη νίκη τσι Σαμοφράκας, είπα να βηματίσω λίγα μέτρα πίσω κι αριστερά.. έτσι και έκανα ..μια σιδερένια πύλη που δεν ανοίγει και δεν κλείνει, σκάλες που ενώνονται με άλλες σκάλες, βρύσες υπόγεια σχετισμένες με γούρνες υπόγεια σχετισμένες με τη σειρά τους με αστικούς τρελοσωλήνες και ξαφνική σιωπή.. διάλεξα ένα άλλο άγαλμα και ακινητοποιήθηκα πάλι .. προσπάθησα να ακούσω τους μεταρχαίους.. ήταν δύσκολο αλλα νομίζω έστειλαν κάτι στον ουρανό όταν δεν κοιτούσε κανείς.. να μην ξεχάσω να πάρω το πουγκί με τις ιδέες μου απο τη λάσπη.
